What We Give

Shoplifters (2018) — Hirokazu Kore-eda

Shoplifters was heartbreaking.

Kore-eda brings us quietly into this unconventional family, and somehow we begin to care for them despite all the things they do wrong.

They play. They laugh. They care for one another. And gradually the question becomes: what makes a family? Blood? The law? Or the way we care for one another?

Osamu and Shota have a genuine bond. But Osamu also teaches Shota to steal because, as he eventually admits, it is what he knows how to teach him.

We give what we know.

But Shota notices something.

When Yuri begins to be drawn into shoplifting, he doesn’t want her to learn what he has learned. He tries to protect her from it.

We inherit more than we realize—from our families, our relationships, our cultures. Ways of loving. Ways of reacting. Ways of surviving.

For a long time, they simply feel like the way things are.

Until we notice.

We cannot choose what shaped us.

But we can question it.

And perhaps that is where change begins:

What was given to me doesn’t have to be what I give to someone else.

---

Η ταινία Κλέφτες Καταστημάτων με συγκίνησε βαθιά.

Ο Κόρε-έντα μάς βάζει αθόρυβα μέσα σε αυτή την αντισυμβατική οικογένεια και, με κάποιον τρόπο, αρχίζουμε να νοιαζόμαστε γι’ αυτούς, παρ’ όλα τα λάθη που κάνουν.

Παίζουν. Γελούν. Νοιάζονται ο ένας για τον άλλον. Και σιγά σιγά γεννιέται το ερώτημα: τι είναι αυτό που κάνει μια οικογένεια; Το αίμα; Ο νόμος; Ή ο τρόπος που φροντίζουμε ο ένας τον άλλον;

Ο Οσάμου και ο Σότα έχουν έναν αληθινό δεσμό. Όμως ο Οσάμου μαθαίνει επίσης στον Σότα να κλέβει γιατί, όπως παραδέχεται κάποια στιγμή, αυτό είναι που ξέρει να του μάθει.

Δίνουμε αυτό που ξέρουμε.

Όμως ο Σότα παρατηρεί κάτι.

Όταν η Γιούρι αρχίζει να παρασύρεται κι εκείνη στις μικροκλοπές, δεν θέλει να μάθει αυτό που έμαθε ο ίδιος. Προσπαθεί να την προστατεύσει από αυτό.

Κληρονομούμε περισσότερα απ’ όσα συνειδητοποιούμε — από τις οικογένειές μας, τις σχέσεις μας, τους πολιτισμούς μέσα στους οποίους μεγαλώνουμε. Τρόπους να αγαπάμε. Τρόπους να αντιδρούμε. Τρόπους να επιβιώνουμε.

Για πολύ καιρό, μας φαίνεται ότι έτσι πρέπει να είναι τα πράγματα.

Μέχρι που τα παρατηρούμε.

Δεν επιλέγουμε αυτά που μας διαμόρφωσαν.

Μπορούμε όμως να τα αμφισβητήσουμε.

Και ίσως από εκεί αρχίζει η αλλαγή:

Αυτό που μου δόθηκε δεν χρειάζεται να είναι αυτό που θα δώσω κι εγώ σε κάποιον άλλο.