After the Credits

Brief notes on films I’ve watched—what stayed with me, and something I learned. These reflections may contain spoilers.

La Strada — Federico Fellini, 1954

I loved Gelsomina. Giulietta Masina was extraordinary—funny, vulnerable, strange and deeply moving without ever asking us to pity her.
Perhaps the harshest thing Fellini does is take her away from us before the end; we don’t see her loss, we feel her absence.
When Zampanò learns that she has died, something in him finally breaks. He cries for Gelsomina, perhaps for the way he treated her, and perhaps for much more in his own life.

Something I learned: Giulietta Masina was Fellini’s wife, and the role of Gelsomina was written specifically for her. Producers wanted other actresses, but Fellini refused to make the film without Masina in the role.

The Third Man — Carol Reed, 1949

I loved the beautiful, crisp black-and-white cinematography and the atmosphere of postwar Vienna. The zither score was too intrusive for me and often pulled me away from what was happening on screen.
I admired the film more than I connected with its characters.

Something I learned: The music that distracted me so much came from an Austrian zither player, Anton Karas. Carol Reed heard him playing at a welcome party in Vienna and was so taken by the unusual sound that he abandoned the planned orchestral score and used Karas’s zither throughout the film.

Bringing Up Baby — Howard Hawks, 1938

Pure delight. Katharine Hepburn and Cary Grant are wonderful together—absurd, elegant and hilarious.
I loved the speed, the chaos and the beautiful images, although that same pace left little time to really get to know the characters.
Not one that moved me deeply, but one I thoroughly enjoyed.

Something I learned: This wasn’t Hepburn’s first film, but it was her first pure comedy. Howard Hawks initially thought she was trying too hard to be funny and had comedian Walter Catlett coach her to simply play the lines rather than play for laughs. Hepburn found his advice so useful that she asked Hawks to keep Catlett around—and he ended up playing the town constable in the film.

---

ΕΛΛΗΝΙΚΑ

Σύντομες σημειώσεις για ταινίες που είδα — τι μου έμεινε και κάτι που έμαθα. Οι σκέψεις αυτές μπορεί να περιέχουν spoilers.

La Strada — Federico Fellini, 1954

Αγάπησα τη Gelsomina. Η Giulietta Masina ήταν εκπληκτική — αστεία, ευάλωτη, παράξενη και βαθιά συγκινητική, χωρίς ποτέ να μας ζητά να τη λυπηθούμε.
Ίσως το πιο σκληρό πράγμα που κάνει ο Fellini είναι ότι μας τη στερεί πριν από το τέλος. Δεν βλέπουμε την απώλειά της, νιώθουμε την απουσία της.
Όταν ο Zampanò μαθαίνει ότι πέθανε, κάτι μέσα του τελικά σπάει. Κλαίει για τη Gelsomina, ίσως για τον τρόπο που της φέρθηκε, και ίσως για τη δική του στάση ζωής.

Κάτι που έμαθα: Η Giulietta Masina ήταν η σύζυγος του Fellini και ο ρόλος της Gelsomina γράφτηκε ειδικά για εκείνη. Οι παραγωγοί ήθελαν άλλες ηθοποιούς, αλλά ο Fellini αρνήθηκε να κάνει την ταινία χωρίς τη Masina στον ρόλο.

Ο Τρίτος Άνθρωπος (The Third Man) — Carol Reed, 1949

Μου άρεσε ιδιαίτερα η όμορφη, καθαρή ασπρόμαυρη φωτογραφία και η ατμόσφαιρα της μεταπολεμικής Βιέννης.
Η μουσική με το τσίτερ μού φάνηκε αρκετά παρεμβατική.
Θαύμασα την ταινία περισσότερο απ’ όσο συνδέθηκα με τους χαρακτήρες της.

Κάτι που έμαθα: Η μουσική που με ενόχλησε τόσο ήταν του Αυστριακού Anton Karas, που έπαιζε τσίτερ. Ο Carol Reed τον άκουσε τυχαία να παίζει σε μια εκδήλωση στη Βιέννη και ενθουσιάστηκε τόσο με τον ασυνήθιστο ήχο, ώστε εγκατέλειψε την ιδέα της ορχηστρικής μουσικής και χρησιμοποίησε το τσίτερ του Karas σε ολόκληρη την ταινία.

Η Γυναίκα με τη Λεοπάρδαλη (Bringing Up Baby) — Howard Hawks, 1938

Σκέτη απόλαυση. Η Katharine Hepburn και ο Cary Grant είναι υπέροχοι μαζί — παράλογοι, κομψοί και ξεκαρδιστικοί.
Μου άρεσαν πολύ ο γρήγορος ρυθμός, το χάος και οι όμορφες εικόνες, αν και αυτός ο ίδιος ρυθμός δεν άφηνε πολύ χρόνο για να γνωρίσουμε πραγματικά τους χαρακτήρες.
Δεν ήταν μια ταινία που με συγκίνησε βαθιά, αλλά την απόλαυσα.

Κάτι που έμαθα: Δεν ήταν η πρώτη ταινία της Hepburn, αλλά ήταν η πρώτη της καθαρόαιμη κωμωδία. Ο Howard Hawks πίστευε αρχικά ότι προσπαθούσε υπερβολικά να είναι αστεία και ζήτησε από τον κωμικό Walter Catlett να τη βοηθήσει να παίζει τις ατάκες χωρίς να προσπαθεί να προκαλέσει το γέλιο. Η Hepburn βρήκε τις συμβουλές του τόσο χρήσιμες, ώστε ζήτησε από τον Hawks να τον κρατήσει στην ταινία — και τελικά έπαιξε τον αστυνομικό της πόλης.